|
Metody renowacji użytków zielonych
Stan użytków
zielonych w Polsce nadal pozostawia wiele do życzenia. Ponad
połowa powierzchni polskich łąk i pastwisk jest w stanie złym
lub niezadowalającym. Szacuje się ponadto, że 30% z nich stanowią
użytki o wysokim stopniu degradacji. Jest to główny powód
rzutujący na niską ich wydajność. Plon z zachwaszczonych,
porośniętych trawami o małej wartości pokarmowej użytków zielonych
jest nawet do 70% niższy niż w przypadku dobrze zagospodarowanych
łąk, a biorąc pod uwagę straty składników pokarmowych wskaźnik
ten jest jeszcze gorszy. Taki stan jest zazwyczaj skutkiem
złej regulacji stosunków wodnych, nieodpowiedniego nawożenia
i zaniechania kilku podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych.
Można to łatwo rozpoznać obserwując
skład runi łąkowej oraz rodzaj zachwaszczenia. Pojawienie
się na łące chwastów takich jak: szczawie, mniszek, czy ostrożeń
(chwasty potasolubne) wiąże się zwykle z nieprawidłowym (zbyt
wysokim) zastosowaniem płynnych nawozów naturalnych jak gnojowica
i gnojówka. Pojawienie się sitów, turzyc, śmiałka darniowego,
zanikanie traw szlachetnych i roślin motylkowych jest najczęściej
wynikiem złej gospodarki wodnej zły stan i niedrożność
urządzeń melioracyjnych. Zanikanie wartościowych gatunków
traw może również oznaczać, że popełniono następujące błędy:
zbyt niskie koszenie, niszczenie darni przez częste przejazdy
ciężkich maszyn, za późne koszenie I pokosu, długie pozostawianie
siana na powierzchni łąki, długotrwałe jednostronne kośne
lub pastwiskowe użytkowanie łąk, zwiększanie się powierzchni
niedojadów. Są to tylko najczęstsze błędy prowadzące do degradacji,
licznych mniejszych nie sposób wymienić.
Zastosowanie tak prostego zabiegu
jak wałowanie na glebach torfowych, może dać bardzo dobre
efekty i zapobiec degradacji łąk. Wałowanie poprawia podsiąkanie,
zapewniając roślinom odpowiedni poziom wody przy starcie wegetacji.
Należy jednocześnie pamiętać, że torfy w okresie zimowym unoszą
się i rozluźniają swoją strukturę, wolne miejsce zajmuje powietrze
wałowanie przywraca optymalny stan gleby czyniąc ją
wiosną gotową do produkcji.
|